De drie gedichten van Dieuwke Parlevliet ‘leven als een god in Antwerpen / Van rouwende vissersvrouwen / waar blijven de lijken in zee’, deden mij denken aan cantate BWV 131 van J.S. Bach ‘Aus der Tiefe rufe ich,’. Zij klaagt mee met hen die klagen, zij heeft weet van diepe gelaatsgroeven. Haar gedichten staan als een naaste naast de naaste, zij reizen met je mee naar een nieuw begin, zoals een zwaluw haar lange vlucht gaat, ook al ben je er niet bewust van doordrongen. Zij is als een Tobias onder de Zeeuwen; die je optilt, naar de overzijde brengt, een baken in zee, in het Zeeuwse landschap.

Laat mij weten wanneer haar bundel met gedichten uitkomen.

Rijk Vriesinga