http://www.marinusvandijke.nl/calvijn.htm

Woord van Dr Ruud G. W. Huysmans bij de opening van de Calvijnkapel in de Domkerk te Utrecht op donderdag 9 juli 2009:

 

 

Dames en Heren, Zuster en Broeders: in het Calvijnjaar ben ik als rooms katholiek niet in Calvijn gedoken. Ik heb wel enigszins gevolgd wat er over hem, Calvijn, gezegd, gepubliceerd en tentoongesteld is. Calvijn kwam er minder braaf, minder law and order uit dan menigeen spontaan dacht. Hij was origineel, zelfs revolutionair, niet AR. Calvijn bleek niet identiek met Calvinisme als een strenge, afgewende mentaliteit van tot heil of onheil voorbestemde mensen.

 

Waarom ben ik als katholiek Calvijn, zijn leven, zijn geschriften niet ingedoken? Die vraag heb ik mij vaker in de afgelopen maanden gesteld. En ik kom steeds op een punt terug. En dat punt is: wij als Nederlandse katholieken (katholieke Nederlanders, als u wilt), wij hebben last van Calvijn, gehad en nog steeds. Als katholiek in Nederland last van Calvijn hebben weerhield mij van een duik in hem.

 

Wat was, wat is die last dan?

 

Nu moet ik even van Génève en Dordrecht naar Rome gaan. Daar heb ik jaren geleden recht, kerkrecht, canoniek recht gestudeerd. En voor de Sint Pieterskerk, op het grote bordes, staan twee levensgrote beelden, een van Petrus en een van Paulus. Petrus met de sleutels in zijn hand, de sleutelmacht om open te doen en te sluiten, de macht om wetten en regels te geven, en Paulus met een uitgestrekte, ver weg wijzende arm, als missionaris ging hij de wijde wereld in.

 

Wat maakten de Romeinen van die twee beelden? Zij zeiden mij vaak: die twee beelden, de een met de sleutelmacht van Petrus en de ander met de verwijzende arm en hand van Paulus, die twee beelden zeggen: hier, in Rome, maken ze de wetten, daar, daarbuiten voeren ze de wetten uit: qui si fanno le leggi, lì si eseguono. In Rome voeren ze de wetten niet uit, nee, dat doen ze in de buitengewesten van de Romeinse kerk.

 

En nu kom ik dicht bij mijn punt, die last van Calvijn. In zo’n buitengewest van de Romeinse kerk leven de katholieken in Nederland. Door de invloed van de strenge, precieze en ordelijke Calvijn nemen wij de wetten en voorschriften van de kerk heel angstvallig serieus, uitermate nauwkeurig en bijna scrupuleus op. Terwijl in andere volkeren de katholieken de wetten met een flink korreltje zout nemen, zorgt het Calvinisme in ons land er voor, dat wij katholieken, zeker in het Noorden, ze angstvallig getrouw en gehoorzaam zijn. Dat is de last van Calvijn of van het Calvinisme, die katholieken met hun kerk en haar wetten en voorschriften hebben.

 

Daarom, denk ik, dat ik in het jubileumjaar niet in Calvijn ben gedoken, ik wil de last, die wij van hem hebben, terecht of ten onrechte, niet verhogen.

 

Niettemin houd ik open, dat ik anders had moeten kiezen, wél Calvijn had moeten bezien en bestuderen om zo van zijn last voor een katholiek bevrijd te worden.

 

Daarom verheugt het mij om hier in Utrecht, die oude bisschopsstad, de Calvijnkapel, toch iets van mij met deze Reformator, van collega Dieuwke Parlevliet te mogen ontsluiten.

 

En zo eindig ik met: ik verklaar de Calvijnkapel in de Domkerk te Utrecht voor geopend en toegankelijk voor ieder om er vromer van te worden.