Afgelopen maandagavond reed ik over de Zeelandbrug. Op weg naar huis zag ik in de verte de twee torens van Zierikzee; de zwarte en de witte, de Dikke en de Silo. Ze werden aangelicht door de bliksem die ook de Oosterschelde overflitste. Het was beangstigend maar ook heel mooi. Die brug is mijn lieveling. Wat is zij mooi met het ritme van zijn pijlers, haar licht golvend wegdek en het uitzicht dat zij ons biedt op doo-verkant, ons eigen eiland en de open Oosterschelde.
Vanuit de bus heb je het beste uitzicht. Een wat hogere auto zou ik iedereen die op Schouwen-Duiveland woont, willen aanraden vanwege dat uitzicht vanaf de Zeelandbrug. Bij wat beter weer, en wat meer tijd neem je het beste de fiets. Dat geeft ook de gelegenheid even aan te landen bij het brugwachtershuisje. De ideale plek om te picknicken, heb ik al eens gesuggereerd. Probeer het maar. Ze zullen de deur toch niet op slot hebben gedaan?
Sinds een tijdje staat dat brugwachtershuisje leeg. Steeds meer worden sluizen en bruggen vanuit een centraal punt bediend. Dat biedt nieuwe kansen. Deze toegangspoort naar Schouwen-Duiveland op een plek waar je het mooiste uitzicht van de wereld hebt, zou weer kunnen leven. Een diner voor twee? De ober kan vanuit het nabijgelegen restaurant als een echte pizzakoerier op een brommertje de kreeft en de wijn komen brengen. Een rustplaats voor fietsers, een vogelwacht? Met een camera kunnen de brugbedieners de mensen spotten en ze aanmanen de schillen en de dozen op te ruimen.
Het huisje zou ook heel goed dienst kunnen doen als verblijfplaats voor dichters. De enige voorwaarde die wij als Schouwenaren en Duivelanders dan stellen is elke dag een nieuw mooi woord achter de ramen. Een mooi woord kan je een hele dag door helpen. Kan zich als een raadsel aan je voordoen, kan een spiegel zijn. Een mooi woord van een dichter uit het Zeelandbrugwachtershuisje. Je rijdt op een ochtend richting Goes en je krijgt op de brug een woord mee waar je ’s avonds nog op teert. (wat denkt u?) En die woorden vormen zinnen en die zinnen gaan mee de brug over en soms een leven lang. ‘De duisternis lekt uit de scheuren’ wanneer het onweert in je leven. ‘Te laat voor deze wereld’ of ‘het westelijk zonlicht aan scherven, schitterend gebroken’ en ‘van een lieflijkheid die wij niet bereiken kunnen’. ‘
Na een paar jaar maken we een bundel met de Zeelandbruggedichten die door verschillende dichters geschreven zijn in het Zeelandbrugwachtershuisje. De trots van Schouwen