columns wereldregio

Ze danste op het water

Het is een wonder. Over het water lopen, op het water dansen. In de PZC van vorige week te zien op foto, afgelopen weekend tijdens het Giro de Zierikzee-weekend op film. Prachtige beelden van tapdanseres Marije Nie die de Grevelingen te lijf gaat. Tijdens het festival in de Houtloodsen van Zierikzee danste zij ook nog eens in levende lijve op het podium voor het filmdoek waar ze zelf op te zien was. Ze werd begeleidt door spetterende muzikanten; Zeeuws, Zeeuwser, Zeeland op zijn best.

Als je dit niet gezien hebt kan je de beelden in je hoofd al maken. Ze danste op het water. Dat lukt denk ik een ieder op grond van deze vijf woorden. Het verhaal van een vrouw die danst op het water rijmt op het archetypische verhaal van Jezus die over het water liep. Je ziet het voor je. Alleen was Jaap Verseput er toen niet bij om het te filmen en vast te leggen zodat we nu zouden kunnen constateren dat het echt gebeurd is. Dat wonderen echt bestaan. Tegengesteld aan de ervaring van telkens wegzinken en dreigen te verdrinken. Een echt wonder om vergezichten te kunnen blijven zien; dansen op het water, het onmogelijke mogelijk. Dat de macht van het water, de donkere dood, niet het allerlaatste is. Iemand bedwingt die doodsmachten. Lopend, met een hupje, dansend, tapdansend. (Zo zet ik het verhaal maar even neer met een grove penseelveeg.)

Hij loopt er overheen, zij danst er op. Ik vind het wel mooi hoe die twee verhalen in de Grevelingen op elkaar rijmden. En hoe je die rare discussie over of de bijbelse verhalen echt gebeurd zijn (en of God echt bestaat…dat is er ook zo een) kunt overstijgen. Natuurlijk is het echt gebeurd, kijk maar. Wat? Een glasplaat? Welke glasplaat? Nee, het is een wonder. Een Zeeuws wonder.