Hoe Christus verdween uit Zierikzee

 

Christus Koning is verdwenen uit Zierikzee. De sokkel waar hij op troonde, staat leeg in het kleine plantsoentje. Op de sokkel staat: CHRISTUS KONING * VOOR ALLEN.

Ik mis hem plots als ik langsfiets, die grote grijze stenen Jezus met een kroon en een koningsappel met kruis in de hand. Hij is mij liever dan veel van die lijdende Christussen aan kruisen of Christuslijken op de schoot van hun moeder die de sentimenten wakker moeten roepen bij ons kijkers. Lijden sentimenteel maken is een van de ergste beledigingen die er zijn. Christus als koning afbeelden is daarentegen een niet zo gangbare en daarom verfrissende manier van doen. Het zet de wereldse wijze van koningschap, regeren en macht uitoefenen, onder kritiek. Hier zien we een koning die als een sloeber gekruisigd is. Een schlemiele koning. En dat is de koning die door de kerk aanbeden wordt (en als het goed is, is hij de enige). En van wie die kerk, onopgeefbare en prachtige pretentie, beweert dat Hij koning voor allen is. Jammer genoeg is dat diep verstopt onder een dikke deken van brave burgerlijkheid en stinkend onrecht. Maar het is ongehoord revolutionair. En dat staat op de sokkel in het tuintje van de verwenen Jezus.

Maar, er staat nu iets bovenop de sokkel. Een koffer. Ik zet mijn fiets tegen de muur van de rooms-katholieke kerk. Op de koffer is een boodschap geplakt: Ben er even tussenuit!! In november zien jullie mij weer terug.

Waarschijnlijk grappig bedoeld. Christus die een koffer achterlaat met een boodschap. Het kan niet anders dan dat er een bijbel inzit, grap ik tegen een langslopende vrouw. Toch vind ik het ook wat misplaatst. Als een hemelvaart in de herfst. Grappig is het hek dat bij het tuintje staat. Zo’n hek waarvan je denkt: ik loop er omheen want dat is stukken makkelijker.

Nu ik hier eens even bij de leegte stil sta – als Christus hier koning staat te wezen fiets ik altijd langs – raakt me het verkeersbord dat tegen het tuintje aanhangt nog het meest: Denk aan de kinderen zegt het, als een zegenbede van de verdwenen Christus aan ons.

 

 

 

zeeuws blauw - taal en teken van dieuwke parlevliet