hoofddoekjes I.
Geen hoofddoeken in openbare functies. Een politieagent, een rechtbankpresident, ze mag geen hoofddoek dragen. Dat zijn althans de plannen van het nieuwe kabinet Wilders. Velen zullen bij hoofddoekjes aan hun islamitische buurvrouw denken maar ik denk steeds aan kanker. Ten onzent is een hoofddoek vaak het zichtbare teken van (borst)kanker. Ook al vind ik het vaak erg goed en super vrouwelijk staan, je weet dat het geen vrijwillige keuze is en dat er angst en ellende bij hoort. Het is ‘de chemo’ die ervoor zorgt dat je haren uitvallen maar die er ook voor is om de woekerende kankercellen een halt toe te roepen. Onzekerheid, wachten.
Ik ben erg bang om borstkanker te krijgen. Mijn moeder was een slachtoffer, mijn grootmoeders ook. Hoewel het allang niet meer zoals vroeger een direct doodsvonnis betekent is het nog altijd een levensbedreigende ziekte. Daarnaast is het, zo lijkt het, een epidemie geworden. Ik ben bang. Dus, je stopt met roken. Dus, je probeert wat af te vallen, ook niet makkelijk.
En, je laat je borsten onderzoeken. Maar, dat borstonderzoek blijkt nu heel weinig effect te hebben. Nog geen 3% van de gezwellen wordt erdoor ontdekt. Het bevolkingsonderzoek is dus vooral om ons gerust te stellen. ok. Dat is geen heel slechte reden.
Het is belangrijk om de foto’s van een patiënt naast elkaar te kunnen zien. Zo kom je door de eventuele veranderingen de kanker op het spoor. Goede fotolezers hebben we nodig. Ervaren kijkers. Teveel borstfoto’s nemen schijnt ook weer niet goed te zijn vanwege een teveel aan straling en daardoor een verhoogde kans… Ach, je wordt er moedeloos van. En als de kanker is ontdekt dan moeten er weer goede snijders zijn die niet te veel en niet te weinig weghalen. Je schijnt er veel over te kunnen leren en je moet ervaring hebben.
Ik ga voor het onderzoek naar het ziekenhuis in Goes. Maar of die goed zijn? Men zegt van wel maar wie is men en wie zijn die? Ik wil dat graag weten.
Het is te weten. De zorgverzekeraars hebben alle ziekenhuizen op het punt van de borstkankerbehandelingen in kaart gebracht. Wat bleek: wij mochten het niet weten!
Twee weken geleden is er een kort geding geweest om de zorgverzekeraar CZ (de eerste die het naar buiten wilde brengen) tegen te houden. Vorige week heeft de rechter uitspraak gedaan; gelukkig, de ziekenhuizen zijn in het ongelijk gesteld. We krijgen de resultaten op de dag dat deze krant verschijnt.
Natuurlijk snap ik het verweer (wat beoordeel je?) Natuurlijk snap ik de angst (straks komt er niemand meer bij ons en zitten de andere vol). Maar ik wil het wel weten! En daarna het eventuele verweer van zo’n ziekenhuis horen. Ik zou het ook graag willen weten van ziekenhuizen over de grens. Die zijn niet meegenomen in het onderzoek maar misschien hebben ze dat in België allang gedaan. Wie het weet? Zeg het. Breng ons de feiten. Wij vrouwen eisen…