Het kleinste winkeltje

Ik heb het kleinste winkeltje van Zeeland gevonden. Waren er maar meer van dat soort winkeltjes. Vlakbij en met een zalig overzichtelijk assortiment. Het is of je in de voorraadkast van een buurvrouw mag winkelen.

Zoals je aan een boekenkast veel kan afleiden over de eigenaar van die boeken. Wat interesseert iemand? Wat heeft hij gelezen en wat stukgelezen? Hoe oud is de lezer? Is zij gelovig? Van alles zegt zo’n boekenkast. Zo zegt een winkeltje ook veel. Vooral over wie er in het winkeltje kopen. Wat dat voor mensen zijn. Wat eten ze? Hoe oud zijn ze? Zijn ze modern of wat ouderwets?

Het kleinste winkeltje van Zeeland is op Schouwen-Duiveland in Kerkwerve te vinden. Gevestigd in een hoekje van het dorpshuis draagt het de naam ’t Wienkeltje. ’t Wienkeltje bestaat uit een diepvrieskistje, een paar schappen, een kapotte koelvitrine die nu dienst doet als etalage en een bierkast waar een enorme fles fritesvet instaat en wat blikjes limonade liggen. ’t Wienkeltje is van een ontroerende eenvoud. Er hangen wat losse papiertjes met prijzen van … margarine (Er is margarine van 89 cent en margarine van 45 cent. En croma! voor 89 cent.)

De keuze is niet ingewikkeld want het assortiment is beperkt. Het winkeltje heeft een kasboek en een portemonnaie en is ook nog eens alle werkdagen open. Van een tot vijf. Waar iedere hippe wereldburger tegenwoordig de mond van vol heeft van streekproducten, nou die zijn in ’t Wienkeltje te verkrijgen. Het beste vlees van de vleesboerderij, zalige honing van Het Spennekot en verse witlof per pond of per kilo. Alles uit Kerkwerve. En eieren natuurlijk ook. Alleen de eilandelijke wijn zag ik niet. (Onder de toonbank?) Ze hebben er wel toiletartikelen (twee tandenborstels, tandpasta, drie soorten maandverband, geen condooms), koffie en koekjes en het een en andere potje bonen. In de vitrine zag ik een pakje Saroma staan. Dat riep verre herinneringen wakker aan de jaren zestig toen wij thuis in koude melk zo’n poedertje oplosten, goed roerden met een garde, de boel lieten opstijven en het vervolgens opsmikkelden alsof het een grote traktatie was. Je kon het zo lekker door je tanden heen duwen. Wij hadden soms frambozensmaak maar bij voorkeur karamel. Hoe komt het dat ik nu gruw van de gedachte aan Saroma?

Er staat ook een blikje Smac. Een blikje met een vleeshomp die vroeger meegenomen werd op kampeervakanties of in de macaroni verdween als brokjes. Smac heet in Amerika Spam. Dat is rotzooi. Je zou het nog eens moeten proeven. Ik liever niet, ik ben meer van de streekproducten. Hip, wereldburger enzo, maar een grote fan van het kleinste winkeltje van Zeeland. Ik kreeg nog een gratis plastic tas mee ook. Kom daar maar eens om bij onze supermarkten.