dierenliefde

De begrafenis van Harry Mulisch was op een zaterdag. Ik had mijn kinderen beloofd met ze naar de bibliotheek te gaan en moest mij node losrukken van de televisie waar de bijeenkomst in de Stadsschouwburg live werd uitgezonden. (een kleine anekdote: ik suggereerde in de bieb de televisie aan te zetten, het was tenslotte een van onze grote schrijvers van wie afscheid werd genomen. De bibliothecaresse reageerde met de opmerking dat ze nu begreep waarom het die morgen zo rustig was!) Later heb ik het afscheid nog in zijn geheel kunnen volgen op Youtube. Het was ontzettend mooi, heel zuiver van muziek en gevoel. Er werd door een van de dochters van Harry Mulisch verteld over de dierenliefde van haar vader. Hij was vanwege de schuldeloosheid van dieren (dieren hebben geen geweten en zijn daardoor altijd zonder schuld) altijd erg gesteld geweest op de verschillende teckels en poezen die huisgenoot waren in huize Mulisch. Eens was er een poes van het dak naar beneden gevallen. Het dier lag dood op de stoep toen Mulisch de hoek om kwam gelopen. De dochter durfde het dode dier niet aan te raken. Hij was naast de poes gaan liggen met zijn armen om het beestje heen.

Ik moest er aan denken toen er de afgelopen week in Zierikzee een hond door het ijs was gezakt. Zijn mensenmaatje, een vrouw, was het water ingegaan om het dier te redden. Eerst had ze 112 gebeld met de boodschap dat er een hond in het water lag. Het was heel erg koud, de sneeuw maakte dat er nauwelijks verschil te zien was tussen land en water. De hulpdienst kwam en constateerde dat er een boot nodig was. Daarmee verloren ze tijd … dat is een hard gelag voor de vrouw die voor haar ogen haar hond zag verdrinken. Waarom gaat er niet standaard een boot mee in deze omgeving? Misschien kan iemand die vraag nog eens beantwoorden. De vrouw krijgt er haar hond niet mee terug. Ik heb echt met haar te doen. Juist het machteloze van zo’n dier dat niet begrijpt, dat roept zo je ontferming op. Dieren zijn weerloos. Ook voor de vaak belachelijke projectie van menselijke gevoelens op dieren. Dieren zijn dieren en mensen zijn soms dieren (wilde beesten) maar het is nooit andersom. Dat respect moeten we de dieren geven.

In de afscheidsdienst werd ook verteld dat Harry Mulisch erg onder de indruk was geweest van de paardenbevrijding die vier jaar geleden bij Marrum in Friesland gebeurde. Een grote groep paarden was door water ingesloten geraakt. Een paar dappere vrouwen hebben een geslaagde reddingsactie ondernomen. Op hun eigen paarden dreven ze de paarden het water in, een paar gingen voorop, en zo kwamen ze – door het water heen – aan wal. Daarmee waren ze gered. Het filmpje werd getoond. Er was muziek van Wagner bij. (http://www.youtube.com/watch?v=sF_cS2oLzSs&feature=fvw) Ik was diep geroerd. Mij deed het denken aan het verhaal van Mozes die het joodse volk door de zee leidde. Uit de slavernij de vrijheid tegemoet. Exodus = uittocht = vrijheid.